محمدرضا-لطفی

یک تکنوازی بی نظیر

داشتم مصاحبه ای از استاد ارشد تهماسبی درباره ی زندگی و اثار استاد لطفی و کانون چاوش و … می دیدم .شخصی که با استاد ارشد تهماسبی مصاحبه می کرد ، وحید طارمی بود . او را نمی شناختم بنابراین اسمش رو توی اینترنت جستجو کردم بین گشتن هام به یک سایتی رسیدم : دراب ، دریچه ای به موسیقی

گفتم برم ببینم چه مطالبی داره . همینطور که در حال مطالعه سایتش بودم ، چشمم به یک تیتر افتاد : تکنوازی ناشنیده از محمدرضا لطفی – همایون

کلمه ی ناشنیده توجهم رو جلب کرد . روی لینک کلیک کردم بدون اینکه نوشته ی معرفیِ اثر رو بخونم مستقیم به سراغ گوش کردنش رفتم

از همون اولین لحظات ، این اجرا من رو چنان به خودش جذب کرد که از بین دیگر همایون هایی که از ایشان شنیده بودم ، شاید و فقط شاید همایونِ سرو چمان اینقدر من رو مجذوب کرده بود . برای اولین بار بود که این اثر رو می شنیدم .

چه آنی داشت … چه حال و هوایی بود … توش غرق شده بودم

جمله بندی های درخشان ، مضراب های پرطنین ، سونوریته ی فوق العاده ی استاد ، کوک نامتعارف اجرا و … . قطعا اثر بی نظیری از استاد لطفی هست این اجرا . اینم بگم این تکنوازی بخشی از کنسرتی است که در چهارگاه و همایون در شهر کلن المان به همراهی تنبک محمد قوی حلم برگزارشده . در این اجرا از اشعار مولوی و هوشنگ ابتهاج استفاده شده که خود استاد خواندن انها را هم بر عهده داشتند .

از کل اجرا ان بخش ضربی بیداد با شعر هوشنگ ابتهاج برای من زیبایی دیگری داشت . یک حسی که بیانش دشواره . تا مدت ها شعر و اهنگ را هر روز با خودم تکرار می کردم .

از اینجا می توانید این اجرای فوق العاده و گوشنواز را در سایت دراب بشنوید .

پیش نوشت : چند وقت بعد متوجه شدم سایت خصوصی هر دو بخش همایون و چهارگاه این کنسرت را قرار داده است .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *